Een ode aan vrijheid, verbondenheid en de stille krachten die geschiedenis blijvend vormgeven.

In Verborgen kracht verweeft Léon Algra zijn persoonlijke geschiedenis – het stilzwijgen rondom zijn identiteit – met het zwijgen van Jac Algra over “de oorlog in zijn hoofd”, geworteld in het koloniale verleden. Zijn zoektocht naar zijn peetoom en SVD-priester Adriaan Mommersteeg leidt hem uiteindelijk naar de 13 amandelen (= toneelmanuscripten), de stem van Soekarno’s toneelclub Kelimutu tijdens diens ballingschap in Ende (Flores: 1934–1942) en via zijn eigen ‘Suara saya’ onderzoekt Algra hoe stem, stilte en herinnering zich door generaties heen bewegen en opnieuw vorm krijgen. Het hoofdstuk over koloniaal traumatiseren, cultuursensitieve traumabehandeling en PTSS opent een actuele laag: hoe oude wonden zich vandaag uiten in lichaam, taal en relaties, en waarom heling alleen mogelijk is wanneer cultuur, context en waardigheid worden erkend.

Parallel aan Bung Karno’s (Soekarno’s) ballingschap en diens keuze om via toneel vrijheid te verbeelden, ontdekt Algra al vroeg dat dichten, schrijven en zingen zijn eigen weg vormen naar overleven, leven, samenleven en scheppen. ‘De kracht van samen’ vormt daarbij het hart van het verhaal.

In een tijd waarin verhalen over Nederlands Indië, de Molukse kwestie en Nieuw Guinea nog altijd en opnieuw klinken — en waarin hedendaagse oorlogen wereldwijd mensen op de vlucht slaan — biedt dit boek een bredere les. Het laat zien hoe geschiedenis zich nestelt in families, hoe trauma zich verplaatst tussen generaties, en hoe ritueel, stem en gemeenschap een weg kunnen openen naar herstel.

In dialoog met Multatuli, zijn peetoom, Bung Karno (Soekarno) en zijn eigen morele kompas creëert Algra een ruimte waar persoonlijke en historische stemmen elkaar raken. Een plek waar herinnering en actualiteit samenkomen, en waar nieuwe antwoorden ontstaan voor iedereen die zoekt naar betekenis, veerkracht en het gebruik van een eigen stem.

Veerkracht vormt de onderstroom die alles draagt. Ze komt voort uit de Indische cyclus waarin mensen, ondanks verlies, ontworteling, non acceptatie en generaties van stil verdriet, toch manieren vonden om door te leven, samen te leven, samen te zingen, te bouwen en te verbinden.

Wat voor Algra essentieel is: de stilte is voorgoed doorbroken! Met de kracht van de Indische cyclus laat hij dit boek oplichten – als getuigenis, als uitnodiging, als levende stem. En dient het als bewijs dat creativiteit een onmisbare weg is in de verwerking van trauma.