Jeanny Jacobs (1948 Ulestraten) groeide op in het naoorlogse Zuid-Limburg. Haar loopbaan als jeugdarts in het Gooi combineerde zij met de zorg voor drie dochters.
Nadien studeerde zij filosofie en publiceerde proza en poëzie in Aan Kant (2006); Lieverlee (2011); Groene Pepers (2013); Meer dan ik te zeggen durf (2015); Van bron tot monding (2019); Een lange adem (2020); Meisje toch (2023); en Frederike (2024).



Het motto van Simone de Beauvoir (‘Je wordt niet als vrouw geboren maar tijdens het leven gemaakt’) triggert haar tot onderzoek. Daartoe legt zij het vergrootglas op haar eigen leven van het vierde tot begin twintigste jaar.
Aan de hand van anekdotische fragmenten wordt deze ontdekkingstocht herbelevend opgediept, waarbij de taal en het begrip in de tekst evolueren. Hierin poogt zij het besef van de ontwikkeling van een gender-indifferente peuter tot een volwassen vrouw te traceren. In deze reconstructie tonen opeenvolgende fasen van verwondering, lichamelijke verandering, bewustwording en verontwaardiging tot een zeker verzoening met de rol als vrouw in haar tijd. (jaren zestig,, vorige eeuw).