De melancholie van de late avondzon, gevangen in dertien nummers. Met Forever Blue uit 1995 leverde Chris Isaak zijn meest emotioneel geladen en kwetsbare album af, voortkomend uit de nasleep van een verbroken relatie. Het album balanceert perfect op de grens tussen rockabilly, country en de dromerige pop die zijn handelsmerk is geworden. Zijn fluweelzachte bariton zingt over eenzaamheid en verlies met een ongeëvenaarde intensiteit. De sfeer is intiem, bijna filmisch, en roept beelden op van verlaten Amerikaanse snelwegen bij nacht. Het is een meesterwerk van subtiele pijn en hartenzeer.